Tijdens mijn vakantie las ik onder meer het prachtige boek van Murat Isik: Wees Onzichtbaar. Het speelt in de Bijlmer, waar ik vier jaar heb gewoond tijdens mijn studie. Het boek bracht me terug naar veel bekende plekken en achter vele voordeuren. Wist ik veel in die tijd? Hoewel: ook wij hadden junks in het portiek. En ik was nog net actief in de afdeling van de PvdA in Zuidoost op het moment dat de plannen voor de Bijlmer voor sloop werden gemaakt.

Echtenstein, daar woonde ik. Echtenstein 827. Of beter: wij. Eduard, André en ik. Met veel plezier.

In 1999 mocht ik schrijven aan een concept voor een ondernemershuis in Zuidoost. De eerste vestiging was in de parkeergarage van Echtenstein. Het werd gerealiseerd net toen ik elders ging werken. En toen ik na ongeveer 3,5 jaar terugkeerde bij mijn oude werkgever was mijn eerste ontmoeting daar. In het ondernemershuis in Echtenstein. Het was eind 2004.

Lopend vanaf station Diemen Zuid kon je het al zien. De flat was net gesloopt. Het beton lag vers gecruncht op de aarde. En er waren geen hekken omheen. Je kon er zo oplopen.

Ik nam een paar brokjes beton mee. Van onze flat. Ik stelde me voor: van ons huis. Een zoete herinnering voor later. Voor gisteren dus, toen ik even door mijn spullen ging.